Wat is
kunst?
Ik teken al vanaf dat ik peuter ben en de kleuterschooljaren waren voor mij een creatief feest.
Mijn lieve kleuter juffie heeft zelfs een tekening van mij bewaard. Zie bovenste foto.
Kijken in kunstboeken van o.a. Michelangelo en Leonardo da Vinci (die hadden wij in huis) toen ik rond de 12 jaar was gaf grote ver- en bewondering.
Is kunst dan wel of niet iets elitairs? Of is het iets dat iedereen kan?
Wat betekent de beeldende kunst vandaag de dag nu we zoveel beeldende mediums hebben om te communiceren? En die vraag riep de volgende op….
En wat wil ik er eigenlijk mee?
Ik kan voor mijzelf lekker zitten in vertwijfeling, want zit er iemand te wachten op nog een beeldend kunstenaar? Ik denk dus, misschien niet echt. Maar er zijn wel heel veel schildercursussen en in die wereld heb ik vanaf de kunstacademie ook altijd lesgegeven.
Ik begon zelf al met het gaan naar tekenles toen ik 6 jaar was bij Ineke Smaalders in Voorburg. En daar had ik echt heel erg veel plezier in (zie foto van de vogel). Zo leerde ik op die tekenles ook poppenkastpoppen te maken (zie 2 van de andere foto's). Vanaf de middelbare schoolleeftijd ging ik naar boetseerles bij Marian Gobius. De handen zijn mijn eigen handen.
Er ontstond op die manier een wereld vol fantasie met heel weinig middelen. Dus met teken, schilderen en ander creatieve acties bezig te zijn gaf en geeft mij wel heel veel voldoening.
Maar wat is dan de functie van de kunst in de huidige tijden? Wat is die behoefte? Wat is die vreugde? Misschien is kunst wel niet elitair…..
KABK, Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten te Den Haag.
Een heerlijke onbezorgde tijd. Heel veel modeltekenen gehad waar ik goed in was en leuk vond.
En zo schilder ik nu....
En om dan nu maar bij het einde van het verhaal te beginnen, hierboven zie je hoe ik de laatste jaren schilder na een leven lang creatief en kunstzinnig bezig te zijn. Mijn kleinkinderen schilder ik graag. Niet in zoete plaatjes maar met meer expressie. Kinderen kunnen sowieso zo authentiek of juist met drama kijken dat het lekker is om als uitgangspunt te gebruiken.
Met 18 jaar ging ik naar de KABK waar ik o.a. mijn lesbevoegdheid haalde. Na deze kunstacademie opleiding volgde ik nog vele andere creatieve en kunstzinnige cursussen zoals antroposofische schilder en tekenlessen, de opleiding voor tekentherapeut, Foudgumsche school voor de nieuwe schilderkunst en het meest recent Rogier Willems met portretschilderen, want je leert overal weer wat anders en dit vak is oeverloos….dus hieronder portretten tijdens en na de lessen van Rogier.
Heerlijk. Ik hou van leren en het leerproces in zijn algemeenheid, en dus ook van het mogen lesgeven! Met het oprichten van de Vrije Academie 't Pad mochten al mijn vaardigheden en inzichten bij elkaar komen!
Mijn oudste kleindochter tekent en schildert ook graag. Ze heeft veel hedendaagse expressie in haar beeldtaal. Ik ben benieuwd wat ze met haar beeldende vermogen gaat doen.
Kunst van mijn oudste kleindochter — de appel valt wellicht niet zo ver van de boom
...en het tweede appeltje dat wellicht niet zo ver van de boom valt.
Als ik op mijn een na jongste kleindochter pas weet ze al, met oma kan ik schilderen en dat doet ze dan graag 3 x op een dag
Mijn ouders zijn opgegroeid in wat vroeger Nederlands Indië heette.
Een koloniaal verleden, lang geleden en toch nog heel dichtbij. Met alles wat daar dan weer bij hoort: Trauma's door menging van verlies (twee grootouders en een tante in de oorlog overleden) en schuldgevoelens van dat het allemaal niet klopte om als Nederlander daar de dienst uit te maken.
Er werd in mijn jeugd niet veel over gesproken, zeker niet over het jappenkamp. Zo kreeg ik weinig verhalen mee, maar wel Indische woorden zoals pisang, kassian, tjampoeren, obat, blote kakkies, etc.
Indisch eten op zaterdag was ook traditie. En bij ons thuis was er duidelijk een andere sfeer dan bij de vriendinnetjes thuis. Dat kon ik wel goed voelen. Bij Indische mensen voelde ik me meer thuis.
Later woonde ik drie en een half jaar op Curaçao, ik vond dat een heel waardevolle ervaring.
Voelde me op een bepaalde manier wel thuis, juist ook omdat ik geboeid was en ben door de wereldculturen.
Wereldkunst. Dit onderstreept door mijn baha'i visie die de gelijkwaardigheid van alle rassen en culturen voorstaat. Ik mixte daardoor in mijn kunstwerken expres culturele elementen door elkaar. Zoals de islam met hindoestaanse tempel, of de traditionele kleding met een kerk van de westerse christelijke invloeden. Deels geschilderd naar foto's en gecombineerd met schilderen uit mijn hoofd.
Ik schilderde deze 8 jaar na de kunstacademie. Ik schilderde toen vrij precies
In de zoektocht naar een eigen vorm van vorm en inhoud zie ik ook een grappige overeenkomst van een aanpak die door de jaren heen steeds teruggekomen is: kleurgebruik en ritme.
Symboliek Ik schilderde deels of helemaal uit mijn hoofd om zo een binnenwereld zichtbaar te maken. En toen ontstonden er meer meta-realistische beelden… half dromend in een wereld van de natuur.
Fijntjes geschilderd en half naar de waarneming en half weer uit mijn hoofd.
Ook ritmische beelden, spelen met lijn en kleur, gingen me op een andere boeien. Inspiratie hiervoor was zowel mijn eigen droombeelden en teksten uit de baha'i geschriften zoals: “Dompelt u in de oceaan van Mijn woorden, opdat gij de geheimen ervan moogt ontrafelen en alle parelen van wijsheid die in de diepten daarvan verborgen liggen, moogt ontdekken.” – Bahá’u’lláh
In de tijd dat ik kleine kinderen had tekende ik voor mijn zoon een verhaaltje over ridder Michaël en de draak.
groei……….
Midden in mijn volwassen leven moest ik alsnog over mijzelf en het leven met alles wat daarbij hoort op een dieper niveau leren aangaan.
Ik heb zo het idee dat deze drie vrouwen die fases van confrontatie met pijn, compassie en kracht wel goed laten zien.
Niet dat ik me er toen al te zeer van bewust was, maar beeldend werken laat zich nu eenmaal nooit voor de mal houden.
En dan weer studeren, altijd goed om in zo'n periode nieuwe leerprocessen aan te gaan, ik ging naar de Foudgumsche school en leerde er meer over de impressionistische schilderstijl.
Heerlijk om te doen en toen mocht ik weer opnieuw opzoek gaan naar wie ik ben als kunstenaar
Selfies....
Het zelfportret is een klassieker, maar krijgt tegenwoordig ook door middel van het fenomeen selfie een andere dimensie.
Door de jaren heen heb ik wel wat zelfportretten gemaakt. Recentelijk een heel rijtje voor de cursus bij de bekende Nederlandse portrettist Rogier Willems. Dit had ook een sterk therapeutisch effect, lekker genadeloos mogen kijken en schilderen. Ik dacht meteen, moet ik hier toch niet een leuke cursus mee maken?
Bekijk de cursussen →Opbouw van een schilderij, portretje van mijn oudste kleindochter
Interieur
En hoe kunst om mij heen mijn huis versierd, want dat doet kunst natuurlijk ook, waarbij ik het interieur zelf ook een kunstwerk vind ☺
Mijn atelier is natuurlijk wel een belangrijke plek. Hij is multifunctioneel, wordt ook als het nodig is voor de opleiding Vrije Academie 't Pad gebruikt voor studenten.
Hoe meer ik leer door te doen en er over te praten hoe beter ik snap waarom ik dit doe en wat ik ermee wil.
Ik wil de mens in zijn gelaagdheid uitdrukken maar niet door die gelaagdheid zelf er bewust in te leggen maar meer door de eerlijkheid van het proces van het schilderen zelf.
Door de wetmatigheden te onderzoeken, openhartig, transparant, met de wonderlijke combi van mijn kunnen en vooral mijn onkunde. Want in die samenhang ontstaat die authenticiteit die ik eerlijk vind.
Blijft nog steeds de vraag, wat is kunst en waarom?
Uit die zoektocht ontstond al doende en zeker ook door middel van het lesgeven in kunst een visie op dit zo puur menselijke fenomeen.
Kunst is zonder meer gekoppeld aan dat wij bevragende, verwonderde wezens zijn, op zoek naar 'het' antwoord van ons bestaan en als we dat al niet kunnen vinden, hoe dan toch op zijn minst hoe te leven met jezelf in een wereld die voorbij gaat.
Oftewel, wie zijn wij en hoe leef ik dit leven zo betekenisvol mogelijk? Filosofische, psychologische en spirituele vragen dus.
Kunst, spiritualiteit en wetenschap zoeken allemaal antwoorden op deze vragen.
Maar kunst geeft ook plezier en kan zeker ook ingezet worden voor verbinding in de samenleving. Dit door samen te dansen, te zingen of een straattekening te maken zoals een vriendin van mij regelmatig doet.
Sowieso geeft kunst ruimte aan de mogelijkheid tot expressie voor wie je van binnen bent. Onvermijdelijk maakt dat innerlijk zich zichtbaar. Daar hoef je geen moeite voor te doen.
Deze zoektocht resulteerde voor mij uiteindelijk in het opzetten van de Vrije Academie 't Pad en in het mogen bijdragen van het toepassen van de kunsten in de gemeenschapsopbouw in de baha'í visie.
