Baha'i

Waarom ik?

Op mijn 14e vond ik de volgorde van de openbaringsreligies uit…. Eerst die dan zoveeel eeuwen later de volgende etc. uitkomende bij Mohammed en dat was ook al dik 1000 jaar geleden. Ergo, ik bedacht me dat het hoog tijd werd voor een nieuwe openbaringsreligie en in gedachten sprak ik de wens uit daar bij te mogen horen.

Antwoorden vond ik stapsgewijs. Aangetrokken voelde ik me zonder kerkelijk te zijn opgevoed, tot de bron van alle religies en ik ontdekte dat dit eigenlijk in essentie steeds over hetzelfde ging: wie is de mens, hoe moet ze leven en waar gaat ze heen? Ook de natuurkunde en de wiskunde boeide mij. Maar was blijkbaar toch niet helemaal waar mijn hersens voor gemaakt waren. Zo ontdekte ik het spirituele moment in een kerkdienst via school, een filosofische benadering kreeg ik wel van huis uit mee, en psychologische gesprekken had ik veel met vriendinnen. Ook analyseerde ik al vrijuit het psychische leven van een goede hartsvriendin door haar steeds maar vragen te stellen. Of ze er iets aan gehad heeft….?

Op mijn 18e werd ik ernstig ziek, ziekte van pfeiffer met leverontsteking. Ik had veel pijn en kon niets binnen houden. Ook werd er wel voor mijn leven gevreesd. Daar wist ik niets van overigens. Ik heb maanden in mijn bed gelegen …. Alleen, met de kat op mijn voeteneinde en had alle ruimte tot het ontwikkelen van een meditatieve, spirituele zoektocht. Bijzondere ervaringen had ik daarbij, alsof ik vlak bij 'het' antwoord was.

Eenmaal beter ging op kamers. De eerste kamer die ik ging bekijken kwam ik in contact met het woord bahá'í. Het woord bleef hangen. Het eerste gesprek dat ik met twee mede kamerbewoners daar voerde ging tussen hen over dit baha'i gedachtegoed. Ik raakte geïnteresseerd en drie maanden later wist ik, zo jong als ik was, dat ik hier mij voor in wou zetten.